Pierwszy raz tak często nosiłam przy sobie lalkę i aparat. 

Witam Was, tego wtorkowego, słonecznego popołudnia. Czekałam na dodanie tego wpisu wystarczająco długo. 

Mimo, że pogoda nie do końca dopisywała, zrobienie kilku sesji bąblowi nie było większym problemem. No i ważna sprawa - Faith została przechrzczona na Zoję, z powodu, iż jej pierwsze imię niezwykle plątało mi język przy wymowie, dlatego też zazwyczaj nazywałam ją 'lalką'. Tak, tak, wiem, lenistwo. 

Nie przedłużając, zapraszam na zdjęcia.

 Zoja: Strasznie razi mnie słońce, możemy już kończyć?

 (spojler dotyczący następnego wpisu, ups)

Więc tak - ja i bąbel bawiłyśmy się przednio, tym bardziej, że to jej pierwszy raz w obitsu. Miałyśmy nawet akcję z uciekającymi, zmiennymi łapkami, które o mały włos nie skończyły w fontannie! Ale, co tam, przynajmniej Zoja mogła się ze mnie pośmiać. 

Tłumy ludzi, gwar, masa samochodów, wysokie, przeszklone budynki, zapracowani dorośli, przemierzający drogę do domu transportem miejskim. No i turyści. Aparaty, flesze, śmiechy, masa narodowości, prośby o zrobienie zdjęcia, uśmiechy, badające spojrzenia. 

Tak mniej więcej przedstawia się Warszawa z mojego punktu widzenia. Oczywiście, mogłabym opisywać moje doznania jeszcze trochę, ale po co? Sami odwiedźcie to ogromne miasto! Mówię z ręką na sercu - warto. 

Może od początku. 

Spędziłam w stolicy 5 dni. Przybyliśmy w pochmurne, niedzielne popołudnie. Byłam raczej pewna, że jedyne, co tego dnia będzie dane mi zobaczyć, to ogromne mieszkanie cioci i ewentualnie widoki z balkonu na zaciszne osiedle. A tu proszę, niespodzianka. 

Spontanicznie wybrałyśmy się wieczorem do Złotych Tarasów, a po ich zamknięciu spacerowałyśmy wokół Pałacu Kultury, robiłyśmy masę zdjęć i wygłupiałyśmy, bo przecież nikt nas tam nie zna! Ach, no i co z tego? Ludzie i tak robili nam zdjęcia. Przynajmniej wywołałyśmy na czyichś twarzach uśmiech. To się ceni, nie? 

(Stworzenie Adama, wersja "wieśniaczki w wielkim mieście")

Następne było Stare Miasto. Stwierdziłyśmy, że co tam nam - wystroimy się! Śliczne sukienki, dopracowany, delikatny makijaż, eleganckie buty (no, prawie) no i proszę bardzo - mieszkanki Warszawy jak nic! Nikt nie rozpozna, że my ze wsi.
No tak, pomarzyć zawsze można. Nawet nie zdążyłyśmy pokonać schodów prowadzących na starówkę, kiedy to pojedyncze kropelki zaczęły spadać z nieba na nasze dopracowane outfity, a burza dała o sobie się we znaki.
To oczywiście nie zatrzymało nas - zrobiłyśmy to wymarzone zdjęcie z Zigim...no i z ludźmi w kurtkach z parasolkami w tle. 

No dobra, co dalej? A, tak. Odwiedziliśmy jeszcze Zamek widoczny w tle. 

Następnego dnia, wykorzystując fakt, że ciągle lało (grzmiało, sypało gradem i ogólnie - zima idzie), wybrałyśmy się do Arkadii. Kupiłam buty na wesele, wydałam 18zł na kawę w Starbucksie (nie żałuję!) i obeszłam wszystkie księgarnie.

A później, znowu całkowicie spontanicznie wsiadłyśmy w autobus, a później metro i tak oto wylądowałyśmy w tigerze (ale o tym w następnym poście).

Środa upłynęła nam na zwiedzaniu Muzeum Powstania Warszawskiego - najbardziej wyczekiwanego punktu wycieczki przez moją przyjaciółkę. Nie powiem, że było fajnie. Bo nie było. Było interesująco, przygnębiająco i przerażająco. Cieszę się, że tam poszłam i poznałam trochę więcej historii, zobaczyłam niecenzuralne fotografie ujawniające, co działo się z ludźmi podczas II wojny światowej. O tym nie dowiedziałabym się w szkole. Co to, to nie. W każdym razie, wyciągnęłam aparat dopiero po wyjściu stamtąd. 

Przed wyjazdem do Ustronia Morskiego, kiedy to pakowałam dziewczynki, na twarz zleciało mi nic innego, jak połamana rączka Faith. To mi uświadomiło, że, cholera - od dawna powinnam mieć już obitsu, skoro nawet mało ruszany stock ot tak się sypie. 

No i miedzy innymi to sprawiło, że już totalnie nie miałam ochoty na jakiekolwiek zdjęcia. Madlene, Columbine i Melanie po prostu przesiedziały dziesięć dni w walizce, po czym ruszyły w drogę powrotną. W domu je rozpakowałam, popatrzyłam no i wróciłam do rutyny. 

Kilka razy zaglądnęłam na bloga, próbowałam coś napisać a po paru zdaniach odpuszczałam, usuwałam moje wypociny i na tym się mniej więcej kończyło moje super częste blogowanie!

Siostra zasugerowała, że na własną rękę znajdzie obitsu i mi je kupi. Byłam zadowolona, ale po ostatnich razach zraziłam się do jakiegokolwiek zamawiania przez internet, więc nie liczyłam na zbyt wiele. 

No i przyszedł dzień, kiedy to moja siostra przyjechała w odwiedziny. I wiecie co mi przywiozła? OBITSU 11! Tak, dokładnie. 

No więc, pierwszym zawodem było to, że totalnie nie ogarnęłam jak mam je założyć. Patrzyłam, prawie płakałam, oglądałam tutoriale - no nic, ułomność trzeciego stopnia. 

Aż w końcu, zdesperowana, żeby w końcu doprowadzić Faith do stanu używalności, zapytałam dziewczyn z konferencji lalkowej, które podesłały mi świetny poradnik. No i jest. 

Nocne zdjęcia przy lampce, ale zawsze coś tam widać. 

Teraz tylko pozostało mi w miarę ogarnąć wiga i załatwić jakieś ubrania, bo już w niedzielę wyruszam do Warszawy, z której już na pewno nie wyjadę bez zdjęć!

Wasza A

Ostatni dzwonek, ostatnie zmienienie butów na te, w których przechadzam się po szkole, ostatnie uśmiechy posłane w stronę nauczycieli, ostatnie, czułe uściski z klasą - żartuję, tak nie było. W rezultacie nie byłam w szkole w ostatnim tygodniu jej trwania, od początku roku szkolnego zmieniałam buty tylko i wyłącznie na wf, uśmiechałam się, bo ogarnęła mnie radość, gdy zdałam sobie sprawę, że następne lekcje ścisłe dopiero za dwa miesiące, a z klasą - nie pamiętam, kiedy ostatni raz przed wakacjami płakaliśmy z powodu naszego rozstania.

Tak wygląda moje super podsumowanie.

Teraz przejdźmy do ciekawszej części tego posta - nowości!

Oczywiście, znowu gooooorąco dziękuję przyjaciółce (załóż w końcu swojego bloga, bo chcę Cię tu oznaczać-,,---) za wykonanie tak cudnej roboty z moimi dziewczynkami.

Do rzeczy:

 Przedstawiam wam Madlene - nową członkinie naszej lalkowej rodzinki! (więcej informacji o niej możecie znaleźć w zakładce DOLLS)

 A tutaj - zgadnijcie kto! Owszem, nie mylicie się - Melanie! W końcu cieszy mnie fotografowanie jej, nie mam problemów z ustawieniem twarzy tak, aby jej spojrzenie nie wyglądało na obłąkane i ogólnie, o wiele lepiej mi się z nią pracuje. Uwielbiam ją. 

Dziewczynki wyglądają świetnie razem na zdjęciach. Mam ochotę cykać ich tyle, aż w końcu zabraknie mi miejsca na karcie (a jest dosyć obszerna, serio). Cieszę się też, że udało się wykonać sesję na wakacyjnym tle. Woda, piasek i dobre towarzystwo - czego więcej chcieć? 

Z racji, iż zaczęły się wakacje, planuję dosyć często wrzucać nowe posty. Dlaczego? Bo w końcu będzie o czym. Warszawa, morze, jezioro - zapewne wpadnie jakieś ciekawe miasto do zwiedzenia. Bez obaw - lalki wszędzie jadą ze mną, nie ma innej opcji! 

Także, życzę wam naprawdę, ale to naprawdę miłych i udanych wakacji! 

Do napisania

Wasza A

Znowu przerwa - jakby inaczej. Dobija mnie fakt, że moje obitsu idzie i idzie, a ja z każdym dniem tracę jakiekolwiek nadzieje na jego dojście. 

ALE! Nie ma tego złego! Nowe ubrania dla dziewczynek dotarły już jakiś czas temu. Brak weny, pogody i aparatu - jedynie (a może aż?) to przeszkodziło mi w pochwaleniu się. 

Jestem niezmiernie podekscytowana dzisiejszym postem z pewnego powodu. Na weekend odwiedziła mnie przyjaciółka (odpowiadająca za twarzyczkę Columbine, a także, co ważniejsze, zachęcenie mnie do wejścia w świat lalek). Na moje szczęście wzięła ze sobą swój aparat, więc postanowiłyśmy jak kiedyś, wspólnie wybrać się na sesję z moimi lalkami. 

Chciałabym niezmiernie podziękować +Kate Sol za wykonanie prześlicznych sukienek i wianków dla dziewczyn! No i oczywiście jestem bardzo wdzięczna przyjaciółce, która zabrała się za następną obróbkę moich lalek (w tym Melanie). Może już niedługo przywitamy nowego członka rodziny :> 

Wasza A

W ostatnim poście stwierdziłam, że nie ruszę na jakąkolwiek sesję, dopóki dziewczynki nie będą wyglądały świeżo. 

A to ci niespodzianka. 

Gdy tylko pierwsze promienie słońca zawitały u mnie, cała trójka zaczęła niemiłosiernie marudzić. W końcu udało im się wzbudzić we mnie poczucie winy (SŁUSZNIE!) i tego samego dnia wybrałyśmy się na działkę. Oczywiście, nie obeszłoby się bez mojej sklerozy...

TAK - DOKŁADNIE! Zapomniałam aparatu... :)

Ale spokojnie, przy sobie wciąż miałam telefon, którego zdjęcia nie wychodzą w nie wiadomo jakiej złej jakości, a wręcz przeciwnie - są naprawdę dobre. Problem w tym, że niektóre z nich się spikselizowały. Mimo wszystko są, dziewczyny wyszły naprawdę super a pogoda jak najbardziej dopisywała. 

Nie przedłużając:

Wasza A